Graag vertellen we iets meer over de geschiedenis en worteling van onze gemeente. Hopelijk helpt dit om een beeld te krijgen van onze achtergrond en ons profiel. En het is een mooie geschiedenis om te delen, één waar we heel dankbaar voor zijn!
De Samaritaan bestaat al tientallen jaren, maar niet al die tijd was dat in de huidige vorm en op de huidige locatie. Van oorsprong maakte de wijkgemeente deel uit van de Nederlandse Hervormde Kerk, en daarbinnen voelde de Samaritaan zich verbonden met de Gereformeerde Bond. Die verbondenheid is er nog steeds, nu in het kader van de Protestantse Kerk in Nederland. Kort en versimpeld samengevat onderschrijven we daarbij de belijdenissen die bekend staan als de Drie Formulieren van Enigheid; de liturgie in de dienst zou je kunnen omschrijven als sober en de preek en het bestuderen van de Bijbel heeft een centrale plaats in de kerkdienst en het (gemeente)leven er omheen.
Van oudsher was de Koninginnekerk de thuisbasis van De Samaritaan, maar nadat dit kerkgebouw werd verkocht door de centrale kerkvoogdij van Rotterdam (en enkele jaren later het vervangende gebouw eveneens) werd de gemeente gedwongen rond te zwerven door de stad. Bijna iedere zondag was de kerkdienst in een ander gebouw, dat beschikbaar werd gesteld door een gastvrije kerkelijke gemeente ergens in Rotterdam. Dit waren heel moeilijke jaren voor de gemeente die steeds kleiner werd en met weinig jonge aanwas ook langzaam vergrijsde.
Gelukkig was het een tijd later mogelijk een kleiner gebouw in Rotterdam-Rubroek te kopen, “De Bron”. Dat gaf iets van een basis voor kerkenwerk. De Bron is nog steeds in gebruik en is tegenwoordig een wijkgebouw waar diaconaal werk en kinderwerk wordt gedaan voor de wijk en waar ook diensten worden gehouden.
Weer later kreeg De Samaritaan de beschikking over haar huidige kerkgebouw, de Opstandingskerk. Ook dat is een wonderlijk verhaal. Zowel de Prinsekerk als de Opstandingskerk stonden in de jaren negentig op de nominatie om te worden verkocht. Een vermogende (anonieme) ondernemer met Rotterdamse wortels heeft de kerkgebouwen toen opgekocht en via een stichting ter beschikking gesteld aan de kerkelijke gemeente. Zijn motivatie was daarbij dat deze gebouwen behouden moesten blijven want “wie weet zouden ze nog eens nodig zijn”. Dat leek op dat moment overmoedig, maar inmiddels worden allebei de kerkgebouwen iedere week gebruikt door meerdere kerkelijke gemeenten en zijn ze daarbij goed gevuld!
